Het pad der duisternis is voor mij alleen want als ik zo loop is de stilte niet te horen zo stil is de zwarte nacht.
Het pad van het leven is zo druk dat er steeds mensen op elke hoek staan om de mens zelf af te remmen in hun doen en laten, in hun goed of slecht wie dit ook bepaalt.
Het pad van de dood is de duisternis ingaan en zoekende naar het licht is daar de deur naar het eeuwige vreedzame vrijheidsgevoel.
De paden van het leven op een ronde bol dat men de aarde noemt zijn paden die elk een kant uitgaan, een wirwar van op en neergaande stappen die je loopt op het levenspad, terwijl elke stap die je doet op welk pad dan ook, jou een levensles wil leren.
Het pad vraagt je als het ware "Wil je leren?"
De paden van het leven lopen altijd naar boven, want beneden zit je al te wachten.
Wanneer je het eindpad bereikt hebt weet dan dat er altijd een geliefde staat te wachten om jou verder te begeleiden naar paden die geen angst kennen, die geen moord kennen, geen diefstal, geen liefdesverdriet, zeker geen haat en nijd en oorlog.
Dit pad bestaat alleen uit liefde, zuivere liefde in de liefste zin des woords.
Ik beloof je dit omdat ik je mee zal nemen naar dit pad.
Ik was er zelf ook en wil hier eeuwig blijven.
©
foto Boris Vallejo
